Claude gebruiken: van eerste prompt tot eigen skills

Wat is Claude precies?

Claude is een reeks taalmodellen van Anthropic, plus de producten die erop draaien. Het onderscheid is belangrijk, want mensen gebruiken de naam voor drie verschillende dingen: de modellen zelf, de chatomgeving op claude.ai, en Claude Code dat op je computer werkt.

Wat Claude niet doet, is net zo belangrijk: het genereert geen afbeeldingen en geen video. Wie beeld nodig heeft, gebruikt daar een ander gereedschap voor. Claude schrijft wel de prompt waarmee je dat beeld maakt.

Welk Claude-model kies je?

Begin met Claude Opus 5.5 voor de meeste taken, zegt Anthropic zelf, en stap naar Claude Fable 5.1 voor zwaar redeneerwerk en langlopende agentische opdrachten. In de chatomgeving merk je het verschil vooral in diepte en snelheid. Op de API merk je het ook in je factuur.

Bron: het modeloverzicht van Anthropic. Een contextvenster van een miljoen tokens is ruwweg 555.000 woorden op de huidige tokenizer. Dat is een hele boekenreeks of een volledige codebase in een keer.

Let op wanneer je een oudere gids leest: modelnamen als Opus 4.7, Sonnet 4.6 of Claude 4.1 zijn intussen vorige generaties. De prijzen en contextvensters uit die artikels kloppen niet meer. Controleer altijd de documentatie in plaats van een video van een half jaar oud.

Hoe begin je met Claude?

Met een gratis account op claude.ai, zonder kaartgegevens. Het gratis niveau geeft je Sonnet en Haiku met een gebruiksvenster dat elke vijf uur meeschuift. Dat is genoeg om alles uit deze gids te proberen behalve Claude Code, dat een betalend abonnement vraagt.

Bron: de prijzenpagina van Claude, gecontroleerd op 2 oktober 2026. Max bestaat in twee niveaus met verschillende gebruiksruimte. Ga pas naar Max wanneer je de grenzen van Pro werkelijk in je dagelijks werk raakt, niet omdat het zwaarder klinkt.

Welke instelling verandert elk antwoord?

De persoonlijke instructies in je profiel. Dat is een tekstveld waarin je eenmalig vastlegt wie je bent, voor wie je schrijft en hoe je wil dat Claude antwoordt. Alles wat je daar zet, geldt in elk gesprek, en het is het goedkoopste kwartier dat je aan Claude kan besteden.

De fout die bijna iedereen maakt, is er iets vaags in zetten zoals wees behulpzaam en beknopt. Dat stuurt niets. Schrijf het zoals je een nieuwe medewerker instrueert: wat je doet, voor wie, wat je nooit wil zien, en wat er moet gebeuren als iets onduidelijk is.

Daarnaast is er geheugen, dat je aanzet bij de instellingen onder mogelijkheden. Claude vat dan periodiek samen wat het over jou en je werk weet, en gebruikt dat in nieuwe gesprekken. Loop die samenvatting een keer per maand na en gooi weg wat niet meer klopt. Verouderd geheugen is vervelender dan geen geheugen.

Hoe schrijf je een prompt die werkt?

Door hem te schrijven als een briefing en niet als een zoekopdracht. Het verschil tussen schrijf een artikel over lokale SEO en een briefing met rol, doel, publiek en vorm is het verschil tussen een tekst die je weggooit en een tekst die je bewerkt.

Vier blokken volstaan voor bijna alles. Zet ze onder elkaar met een lege regel ertussen, zodat het model ziet waar het ene stopt en het andere begint.

Op lange prompts helpt het om elk blok in een tag te zetten, zoals opdracht, context en voorbeelden. Anthropic gebruikt die structuur zelf in zijn richtlijnen voor prompting. Het effect is het grootst wanneer je veel achtergrondmateriaal meegeeft, omdat het model dan ziet wat instructie is en wat materiaal.

Twee technieken die in de praktijk het meeste opleveren en die weinig mensen gebruiken. De eerste is een voorbeeld meegeven in plaats van je stijl te beschrijven. Woorden als professioneel maar toegankelijk betekenen niets, een alinea die je zelf schreef wel. De tweede is het gesprek omdraaien: vraag Claude om jou eerst vijf vragen te stellen voor het begint. Dat kost een minuut en bespaart twee rondes van dat bedoelde ik niet.

Hoe bepaal je hoe diep Claude nadenkt?

Met de effortinstelling, niet met toverwoorden. Dit is het onderdeel waar de meeste online gidsen verouderd zijn. Vroeger zette je extended thinking aan en gaf je een vast tokenbudget mee. Bij de huidige modellen is adaptief denken altijd aan bij Fable 5.1 en Opus 5.5, en bepaalt het model zelf hoeveel het nadenkt. Jij stuurt dat met effort.

Bron: de documentatie over effort. Belangrijk detail dat in geen enkele video staat: effort is een gedragssignaal en geen hard tokenbudget. Op een lager niveau denkt het model nog steeds na over een moeilijk probleem, alleen minder lang dan op een hoger niveau.

De praktische regel: zet effort hoger wanneer een fout je echt geld kost, en lager wanneer je snel wil schakelen. Krijg je oppervlakkig werk op een complex probleem, verhoog dan effort in plaats van er met extra prompts omheen te praten.

Wat doe je met projecten?

Je stopt met jezelf herhalen. Een project is een werkruimte met eigen instructies en eigen bestanden. Elk gesprek binnen dat project kent die context automatisch, dus je hoeft je merkrichtlijnen, je prijzen of je vorige rapport niet telkens opnieuw te uploaden.

De regel die projecten bruikbaar houdt is een project per soort werk. Gooi je klantrapportage, je socialecontent en je technische documentatie in een project, dan vervuilt de context en worden de antwoorden vager in plaats van scherper.

Drie documenten in de kennisbank van een project maken bijna altijd het verschil: een briefing van een pagina over wat dit project is en voor wie, drie of vier voorbeelden van werk waar je tevreden over bent, en een lijst met regels en beperkingen. Een uur werk, en elk gesprek daarna is beter.

Wat zijn artifacts?

Artifacts zijn afgewerkte opleveringen die naast je gesprek verschijnen in plaats van erin: een document, een spreadsheet, een stuk code of een werkende webpagina. Het verschil met gewone chat is dat je ze bewerkt in plaats van ze telkens opnieuw te laten genereren.

De denkfout die tijd kost: tekst uit het gesprek kopiëren naar Word of Excel en daar opmaken. Vraag in plaats daarvan rechtstreeks om het bestand. Betrap je jezelf erop dat je iets uit Claude kopieert om het ergens anders op te maken, dan had het een artifact moeten zijn.

Wat is Claude Code?

Claude Code is de versie die op je echte bestanden werkt. Het leest je map, past bestanden aan, voert commando's uit en werkt samen met je ontwikkelgereedschap. Het draait in je terminal, in VS Code en JetBrains, in de desktop-app en in je browser, en al die varianten delen dezelfde instellingen en projectgeheugen.

Installeren gaat met een commando. Op macOS, Linux en WSL is dat curl -fsSL https://claude.ai/install.sh | bash. In Windows PowerShell is dat irm https://claude.ai/install.ps1 | iex. Daarna ga je naar je projectmap en typ je claude. Wie liever niets installeert, gebruikt de desktop-app, waar Claude Code al in zit, of werkt in de browser op claude.ai/code.

Bron: het overzicht van Claude Code. Een betalend abonnement is nodig, en op Windows is Git for Windows aan te raden zodat Claude Code met Bash kan werken.

De praktische kant staat apart uitgewerkt: de mappenstructuur, de permissiestand die je uren kost, publiceren en hoe je je verbruik beheerst lees je bij Claude Code tutorial voor beginners.

Wat is CLAUDE.md en waarom bepaalt het alles?

CLAUDE.md is een tekstbestand in de hoofdmap van je project dat Claude Code aan het begin van elke sessie leest. Daar leg je je afspraken vast: welke bibliotheken je gebruikt, hoe je code eruitziet, wat er nooit aangeraakt mag worden.

De grootste winst zit in wat er niet mag. Drie tot vijf harde verboden doen meer voor de betrouwbaarheid dan twintig vriendelijke richtlijnen. Denk aan regels zoals raak deze map nooit aan, gebruik nooit standaardexports, of commit nooit zonder dat ik het vraag. Houd het bestand kort genoeg om in een keer te lezen.

Heeft je repository al een AGENTS.md voor andere agenten, dan kan Claude Code dat bestand ook lezen. Daarnaast bouwt het automatisch geheugen op terwijl het werkt, zodat wat het leert bewaard blijft tussen sessies zonder dat jij iets opschrijft.

Wat zijn skills en wanneer maak je er een?

Een skill is een herbruikbare werkwijze die je een keer opschrijft en die Claude daarna zelf oppikt wanneer ze past. Je beschrijft wat de skill doet, wanneer ze geldt en welke stappen ze volgt. Vanaf dan hoef je die werkwijze niet meer uit te leggen.

Het moment om er een te maken is wanneer je dezelfde uitleg voor de derde keer typt. Dat is geen schatting maar een praktische drempel: tot twee keer is het sneller om het gewoon te zeggen, vanaf de derde keer verdient het bestand zichzelf terug.

Daarnaast zijn er hooks, waarmee je shell-commando's laat draaien voor of na een actie van Claude Code. Bijvoorbeeld automatisch formatteren na elke bewerking, of een lintcontrole voor een commit.

Wat doet MCP en waarom telt het?

MCP, voluit Model Context Protocol, is een open standaard om AI-gereedschap aan externe gegevensbronnen te koppelen. Daarmee leest Claude Code je documenten in Google Drive, werkt het tickets bij in Jira, haalt het gegevens uit Slack of gebruikt het je eigen gereedschap.

Een praktisch voorbeeld uit dit vakgebied: je koppelt Google Search Console en vraagt welke pagina's veel vertoningen krijgen op positie acht tot twintig. Hoe je die koppeling opzet staat stap voor stap bij Google Search Console MCP koppelen aan Claude.

Hoe laat je meerdere agenten tegelijk werken?

Met subagenten. Je laat meerdere Claude Code-agenten tegelijk aan verschillende delen van een taak werken, waarbij een hoofdagent het werk verdeelt en de resultaten samenvoegt. Voor volledige sessies naast elkaar bestaan er achtergrondagenten die je vanaf een scherm volgt.

Dat klinkt indrukwekkender dan het dagelijks is. Parallel werk loont wanneer de delen echt onafhankelijk zijn, bijvoorbeeld tien pagina's controleren op dezelfde fout. Het loont niet wanneer stap twee het resultaat van stap een nodig heeft, want dan wacht je alsnog.

Hoe laat je Claude werk doen terwijl je er niet bent?

Met geplande taken, in twee smaken die je niet door elkaar moet halen.

Het verschil bepaalt wat je ermee kan. Een ochtendbriefing uit je e-mail en agenda werkt prima als routine. Iets dat een bestand op je bureaublad moet aanpassen, hoort bij de lokale variant.

Wat ging er mis toen ik dit zelf gebruikte?

Een concreet voorbeeld van deze website, omdat een gids zonder eigen ervaring weinig waard is. Ik liet Claude Code alle 297 pagina's van jakency.com beoordelen tegen de kwaliteitsrichtlijnen van Google, de pagina's semantisch groeperen en ze schalen op vertoningen uit Search Console.

Twee pagina's kregen het laagste oordeel. Toen ik ze controleerde, bleek de meetfout bij mij te liggen: de tekstextractie had bij tien van de 297 pagina's de hoofdinhoud gemist. Een pagina die 52 woorden leek te hebben, had er 288. Het oordeel was niet streng, het was fout.

Dat is de les die ik eruit meeneem en die in geen enkele tutorial staat. Een model dat met overtuiging een verkeerde conclusie trekt uit goede data is zeldzaam. Een model dat een correcte conclusie trekt uit stille meetfouten in jouw invoer is dat niet. De controle hoort dus niet op het antwoord te staan maar op wat je erin stopte.

De tweede vondst was bruikbaarder. Omdat het oordeel per pagina een lijst gebreken bevatte, kon ik tellen welk gebrek het vaakst terugkwam. Eenendertig pagina's herhaalden dezelfde definitie woordelijk. Dat bleek een component te zijn die de definitie drie keer afdrukte. Een reparatie in plaats van eenendertig.

Wat kan Claude niet?

Afbeeldingen en video maken. Dat staat los van hoe goed het model is: het genereert geen beeld. Wie visueel werk nodig heeft, gebruikt Claude om het concept en de prompt te schrijven en maakt het beeld elders.

Verder: het weet niets over gebeurtenissen na zijn kennisgrens tenzij het zoekt, het heeft geen toegang tot je systemen tenzij je die koppelt, en het voert geen actie uit zonder jouw bevestiging in de producten die daarvoor ontworpen zijn. Dat laatste is een eigenschap, geen beperking.

Welke fouten kosten het meeste tijd?

Hoe begin je morgen?

Vul je persoonlijke instructies in, dat is het kwartier met het grootste effect. Maak daarna een project voor het werk dat je het vaakst doet en zet er drie documenten in: een briefing, drie voorbeelden van goed werk en je regels. Pas als dat staat, is het zinvol om met skills en Claude Code te beginnen.

Wil je dit toepassen op je eigen vindbaarheid, dan sluit het aan bij AI voor bedrijven in je bedrijf en bij prompten voor SEO en marketing. Voor wie liever begeleiding heeft bij de opzet, is er Jan Kenis inhuren als AI consultant.